Choroby zakaźne

fot. sxc.hu


autor:  Lek. Krzysztof Nycz
kategoria:  Choroby zakaźne, Pediatria


Objawy sepsy meningokokowej

O rozwijającej się sepsie meningokokowej świadczy: pojawienie się płaskiej wysypki na skórze kończyn i dalej na tułowiu, o barwie czerwonej przechodzącej w brunatną (bardzo charakterystyczny jest brak blednięcia tych zmian, po uciśnięciu palcem lub przezroczystym spodkiem) oraz spadek ciśnienia tętniczego krwi. Sepsa meningokokowa szybko, w kilkanaście godzin potrafi doprowadzić do śmierci, dlatego w tym stanie nie można opóźniać leczenia i należy działać tak szybko jak to tylko możliwe. Leczenie odbywa się na specjalistycznym oddziale szpitalnym, zaopatrzonym w niezbędne leki i aparaturę.

Szczególnie zagrożone na infekcje meningokokami są małe dzieci, które nie mają jeszcze w pełni rozwiniętego układu odpornościowego; ale także młodzież, dorośli i osoby starsze. Do narażenia na zakażenie może dojść w większych skupiskach, jak na przykład na dyskotekach, w koszarach, internatach.

Profilaktyka, czyli o szczepieniach

Przed zakażeniem meningokokami chroni jednorazowe przyjęcie szczepionki, która jest dostępna w 2 rodzajach (polisacharydowej oraz koniugowanej o większej skuteczności).

Szczepienie jest zalecane:

  • u osób z upośledzoną odpornością (wrodzone i nabyte defekty odporności, również te indukowane lekami oraz HIV);
  • po usunięciu śledziony;
  • wśród uczniów i studentów rozpoczynających życie w internacie lub akademiku;
  • wśród osób podróżujących do krajów o zwiększonym ryzyku zachorowania oraz mających kontakt z tymi bakteriami.

Szczepienie może być również rozporządzone przez ministra zdrowia lub wojewodę, gdy wskazuje na to panująca sytuacja epidemiologiczna zakażeń. Więcej informacji na temat szczepienia przeciwko Neisseria meningitidis można uzyskać w stacjach sanitarno-epidemiologicznych oraz w ośrodkach zdrowia.

Leczenie

Odpowiednie postępowanie powinno być wdrożone natychmiast po wysunięciu podejrzenia infekcji meningokokowej. Podstawą jest szybkie rozpoczęcie leczenia przeciwbakteryjnego przy użyciu odpowiedniego antybiotyku (np. beta-laktamowego: penicylina, cefalosporyna), zgodnie z obowiązującymi wytycznymi i doświadczeniem klinicznym, a po otrzymaniu wyniku posiewu krwi/płynu mózgowo rdzeniowego i antybiogramu (ocena wrażliwości bakterii na antybiotyki) z laboratorium, odpowiednie jego zmodyfikowanie. Poza tym stale monitoruje się stan chorego oraz stosuje się leczenie ogólnie podtrzymujące (np. przeciwzapalne, przeciwobrzękowe, itp.).


zapisujemy ocenę
Oceń artykuł:
Wasza ocena: 5.0 (1 głosów)

Poprzedni Następny

Wszystkie artykuły w Serwisie DomenaZdrowia.pl mają wyłącznie cel edukacyjno-poznawczy i w żadnym wypadku zawarte w nich wskazania nie mogą zastąpić wizyty lekarskiej czy uznanej metody leczenia. W przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem.
Administrator Serwisu nie ponosi żadnej odpowiedzialności z powodu wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.

Zobacz również

Komentarze (0)

Jeszcze nie skomentowano tego artykułu